Kalplere sorulması gereken en önemli soru, hayatı biz mi yaşıyoruz yoksa hayat mı bizi yaşıyor, kim kimi yönetiyor? Yıllardır çıkmazlar içinde idim, yüreğim sığmazdı yüreğime, bir heyecan ve bir istek, ama nereye doğru? Döndüm baktım ki arkama, nefsim ne istiyorsa ona doğru. Eğdim başımı önüme ve dedim ki “Nereye bu gidiş, nereye kadar?” Aslında anlamıştım boş geçirdiğim anlarımın kıymetini bir anda. Ağlasam mı yoksa haykırsam mı dünyaya “uyanın” dercesine? Ama dedim ki nafile, insalık öyle bir uykuya dalmış ki kendi uyanmadan uyandırmak zor. Fakat en büyük korkum ölüm gelmeden uyanabilecek mi insanlık? Diyecek mi kendi kendine “Ben ne yapıyorum, nedir amacım, ne için yaşıyorum ve ne için ölüyorum?” Hep ağlıyorum fakat niye ağlıyorum kimlere ağlıyorum? Sevgililerimin sahte duygularına mı yoksa Allah adına mı, ya da ölen aç bir Afrikalı çocuğa mı?

Evet yaşıyoruz, koşuyoruz, ağlıyoruz, gülüyoruz, seviniyoruz….! Bunların hepsi çok güzel! Ama güzellikleri amaçlarında saklı. Amacımız olsun, Allah için sevgimiz ve ağlayan gözlerimiz olsun, sızlayan yüreklerimiz. Amacımız RAHMAN olsun! İşte o zaman mana kazanacaktır hayat.

Unutmayalım ki, Allah’a giden her yol bir kurtuluş, huzur ve mutluluk yoludur… Ahirete bilet yoludur. Hayatın bizi kontrol etmesine izin vermeyelim, biz kontrol edelim ve güzelliklere getirelim.

Benzer Konular:

• Soru(n)(m)suz Bir Gün…
• Bir Damla Gözyaşı…
• Hayat gerçekten düşündüğüm kadar boş mu?